اگر ز باغ رعیت ملک خورد سیبی
سزد که صاحب آن باغ را کنی توبیخ
چرا که بهر غلامان آن قدر شوکت
برون نکرد درختان خویش را از بیخ
گرفتم اینکه به یک بیضه املتی پختند
خسیس مایه چرا مرغها نکرد به سیخ؟
کجا شد آن همه عرض ارادت و اخلاص
ژن سخاوت،منسوخ گشته در تاریخ!
