افراخته ست لاله لوای بهار را

آراسته شکوفه تن شاخساررا

می اورد نسیم بهاری شمیم گل

تا مست عطر خویش کند هر گذار را

زیبائی طبیعت اگر ژرف بنگری

پرسی که ساخت این همه نقش و نگار را

رنجی که باغبان طبیعت کشیده است

دادست جلوه این چمن و لاله زار را

آنسان که رنج برد پناهینشان دهد

بر طالبان ظرائف و ترفند کار را

بیمار بی شکیب که پهلو نهد به درد

مهلت نمی دهد نفسی انتظار را

دستی از آستین  مسیحائی آورد

تسکین دهد به لطف تن بی قرار را

جراح حاذقی که چراغ تلاش او

افروخت نور معرفتی شام تار را

تبریز مفتخر به سعید پناهی است

آری گهر به درج دهد اعتبار را

راثی زبان مدح تولکنت گرفته است

توصیف آفتاب نیاید غبار را