اگر دستم رسد روزی که در زلف تو آویزم
ز سکر بادهء وصلت هزاران شور انگیزم
سر خود گیر ای ناصح چه کارت با من شیدا
که با سنگ ملامت هم ز کوی او نمی خیزم
به بذل جان میسر بود اگر دیدار آن زیبا
سرموئی نیندیشم ز بذل جان نپرهیزم
من آن مرغ غم آوازم که دور از گلشن حسنش
به روی شاخهء حرمان ز حزن و درد لبریزم
چو مقصد کوی وصل توست راسخ هست عزم من
چه باک از هیبت تیمور و خون ریزی چنگیزم
به استقبال شیدا گفت راثی ارتجالا این: 
نه چندان مست و مدهوشم که با مستان در آمیزم