با رفتن تو، من از خودم هم سیرم

با عقربه‌ها ثانیه‌ها درگیـرم

مرگ آمده، راه نفسم را بسته

وقتی چمدان بسته شود، می‌میرم!

(جلیل صفربیگی)

ای آنکه همیشه با زمان درگیری
با رفتن بنده، از خودت هم سیری
جون تو، جنازه روی دستم نگذار!
تا رفتن من صبر کنی، می‌میری؟

 ابن محمود

بگذار همیشه باز باشد چمدان

چون عمر شما دراز باشد چمدان

در بسته و باز بودنش رازی هست

بهتر که همیشه راز باشد چمدان

نجوا

اینجا چمدان چه ربط دارد با یار
عشقست وشباهتی ندارد با بار
جز آنکه برای بستن سطر چهار
آورده ادیب ساک خود را در کار

بنده

آه ازین سفلگان که جسم ترا
نردبان مقام خود کردند
افتخار دفاع از ایران را
این حریفان به نام خود کردند

حرمت خون تو چماقی شد
که بکوبند بر سر مردم
اصل پرسش ازین ریا کاران
در هیاهوی ادعا شد گم

از استاد ابن محمود:

این قوم که بی رحم تر از تاتارند

ابرند و به جای آب آتش بارند

حرف رحماء بینهم نشنیده

پیوسته اشداء علی الکفارند

جواب من:

این قوم که بی تمیز و بد کردارند

از هیچ رذیله ای فرو نگذارند

وقتی سخن از عروس قدرت باشد

نشگفت اشداء علی الکفارند

مکن حاضر جوابی پیش مخدوم

که در آرد زبانت را ز حلقوم

فکر حذر ز تیغ تو ای غم نمی کنم

مردی اگر بیا و خودت را نشان بده